Η ιστορία του Ιερού Ναού
Ίδρυση και θαυμαστό γεγονός
Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, ο Αντώνιος Κάββαλος, κάτοικος της περιοχής, ανήγειρε ένα προσκυνητάρι προς τιμήν του Αγίου Αντωνίου, έπειτα από ένα θαυμαστό γεγονός που βίωσε. Ο γιος του, Βασίλης, είχε ένα σοβαρό ατύχημα στο συγκεκριμένο σημείο. Ο Αντώνιος προσέφυγε με πίστη στον προστάτη του, Άγιο Αντώνιο, παρακαλώντας θερμά για τη διάσωση και τη θεραπεία του παιδιού του.
Μετά τη θαυματουργική θεραπεία του γιου του, θέλησε να δημιουργήσει και παρεκκλήσιο. Δώρισε το ιδιόκτητο οικόπεδο και, μαζί με κατοίκους και φίλους της περιοχής, υπέβαλε σχετικό αίτημα στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών.
Το 1952 ο Πρωτοσύγκελλος της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, Επίσκοπος Ρωγών Διονύσιος, ο μετέπειτα Μητροπολίτης Κοζάνης, έδωσε την άδεια ανεγέρσεως παρεκκλησίου, υπαγόμενου στην ενορία της Αναλήψεως Βριλησσίων. Το ίδιο έτος ξεκίνησε η κατασκευή του πρώτου μικρού παρεκκλησίου.
Η εξέλιξη του παρεκκλησίου
Η αύξηση των κατοίκων από τα μέσα της δεκαετίας του 1960 δημιούργησε την ανάγκη επέκτασης του ναού. Κατά την περίοδο 1967–1968 προστέθηκαν δύο πλευρικά κλίτη, μετατρέποντάς τον σε μικρή τρίκλιτη βασιλική.
Ανάδειξη σε ενορία
Το 1974 οι κάτοικοι συγκέντρωσαν εκατοντάδες υπογραφές και ζήτησαν από την Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών τον διορισμό τακτικού εφημερίου και την ανύψωση του παρεκκλησίου σε ενορία. Στην επιστολή τους ανέφεραν ότι ο ναός εξυπηρετούσε περισσότερους από 2.000 πιστούς.
Στις 16 Οκτωβρίου 1976 αποφασίστηκε η ανύψωση του παρεκκλησίου σε ενορία. Η απόφαση δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 279/22.10.1976 και πρώτος εφημέριος ορίστηκε ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Χριστόδουλος Καναβός.
Επεκτάσεις και νέα κτίρια
Τη δεκαετία του 1980 προστέθηκε βόρειο κλίτος, μέρος του οποίου διαμορφώθηκε ως γραφείο. Ο ναός απέκτησε την τελική του μορφή, με πρόναο και τέσσερα κλίτη, συνολικής επιφάνειας 248 τ.μ. Βορειοανατολικά ανεγέρθηκε κτίσμα που χρησιμοποιείται ως πνευματικό κέντρο και εξυπηρετεί τις ανάγκες της ενορίας.
Η συμβολή του π. Θεοκλήτου Τσίρκα
Το 1980 διορίστηκε εφημέριος ο Αρχιμανδρίτης π. Θεόκλητος Τσίρκας, ο οποίος υπηρέτησε την ενορία για περισσότερα από τριάντα χρόνια. Ανέπτυξε τη λειτουργική και πνευματική ζωή, την κοινωνική προσφορά, τη φιλανθρωπική δράση και τις συνάξεις νέων.
Βλέποντας τη ραγδαία αύξηση των ενοριτών, οραματίστηκε την ανέγερση νέου Ιερού Ναού και, με τη στήριξη επιτρόπων και ενοριτών, ξεκίνησε τον μεγάλο αυτόν αγώνα.